1. У двукоссе бяруцца словы, якія ўжыты ў іранічным сэнсе або ў якім-небудзь асобым, незвычайным значэнні.
Напрыклад:
«Высокае начальства» спачатку прыслала мне падзяку, што добра вучыў дзяцей у школе... (Я.Колас).
Аўтар «прышпіліў» да персанажаў лірычныя матывы, але нідзе не развіў іх і не паставіў у дзейсную і вобразную залежнасць ад канфлікту і ідэі (Полымя).
Не праходзіць і дня, каб на ўчастку пагранатрада вартавыя граніцы не затрымлівалі перавозчыкаў «левых» грузаў (З газет).
2. У двукоссе бяруцца назвы:
ганаровых званняў, некаторых ордэнаў і медалёў: ганаровае званне «Народны паэт Беларусі», ганаровае званне «Заслужаны настаўнік Рэспублікі Беларусь», ордэн «За службу Радзіме», медаль «За адвагу», але: ордэн Маці, медаль Францыска Скарыны;
літаратурных твораў, навуковых прац, газет, часопісаў, рубрык, спектакляў, танцаў, музычных твораў, карцін і пад.: паэма «Сымон-музыка», раман «Людзі на балоце», камедыя «Паўлінка», манаграфія Л.М.Шакуна «Словаўтварэнне», газета «Літаратура і мастацтва», часопіс «Полымя», спектакль «Несцерка», песня «Александрына», народны танец «Бульба», опера «Кастусь Каліноўскі», сюіта «На Палессі», карціна «Абаронцы Брэсцкай крэпасці»;
прадпрыемстваў, устаноў, вытворчых аб’яднанняў, станцый, санаторыяў, гасцініц, кінатэатраў і іншых арганізацый: адкрытае акцыянернае таварыства «Камунарка», рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Мінскі трактарны завод», установа «Рэдакцыя газеты «Рэспубліка», гасцініца «Еўропа», кінатэатр «Радзіма», установа адукацыі «Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка», станцыя метро «Няміга»;
марак машын, вытворчых, кандытарскіх, парфумерных вырабаў і пад.: «Ніва», «Волга», «Опель» (аўтамабілі); «Ласунак», «Мінскі грыльяж» (цукеркі); «Лясны ландыш» (духі).
3. У двукоссе не бяруцца назвы, у склад якіх уваходзяць словы імя, памяці.
Напрыклад:
Калгас імя Гастэлы.
Алея памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў.
4. У двукоссе бяруцца словы іншых часцін мовы, што выступаюць у ролі назоўнікаў.
Напрыклад:
Увесь час у яго гэтае «гэй» на языку верціцца (Я.Колас).
Ні стуку, ні груку, ні кашлю, а толькі далёкае «ку-ку» ці крык перапёлкі... (А.Бачыла).
У гэтым «ну-ну» Саўка пачуў нотку спогадзі, і яму стала лягчэй (Я.Колас).
А хіба зямлі гэтай «дзякуй» не скажу? (К.Кірэенка).
Усё гэта, вядома, вельмі цікава, але было тут і сваё «аднак» (Я.Брыль).
Маці стаяла, слухала, ці не пачуе ў лесе знаёмае «но» (Я.Колас).
раскрыть » / « свернуть